D jak derwisz

Mieliśmy okazję podziwiać ten taneczny trans w Turcji. Podczas gdy w Turcji było to swoiste „misterium” J w Egipcie zobaczyliśmy wspaniałe show w wykonaniu jednego derwisza. Nie wiem nawet, czy powinnam te dwa przedstawienia porównywać ze sobą. Niby nazwa ta sama, ale charakter  dwóch przedstawień niewątpliwie bardzo różny i dający zupełnie inne doznania. Dla mnie osobiście sztuka niezwykła, ponieważ sama mam błędnik tak zachwiany, że wystarczy kilka ruchów dookoła własnej osi i padam jak rozpłaszczona żaba na ziemię dochodząc przez kilka sekund do siebie. Derwisze potrafią kręcić się w kółko nawet przez kilka godzin. W Turcji było ich pięciu. Kręcili się około 20 minut lewą rękę trzymając w stronę Allaha. Derwisz egipski robił rzeczy tak fantastyczne, że trudno jest je opisać słowami. Bo co z tego, że napiszę, że wachlował swoją suknią w tak niezwykły sposób, że sam zamieniał się w wirującego bąka, jakiego zna każde małe dziecko, skoro tak trudno jest to sobie wyobrazić. Świetny pokaz, który z czystym sumieniem mogę polecić.

Dla mnie jednak mewlewici pozostaną zagadką nie do odgadnięcia. Bardzo dużo potrafię zrozumieć, pojąć, a nawet przyjąć niewyobrażalne, ale to, co oni wyprawiają nie zgadza się z moim zdrowym rozsądkiem. Taniec jest dla nich łącznością z Bogiem. Ja wolę tą swoją prywatną łączność wyrazić nieco mniej ekstremalnie.

Oprócz derwiszy mieliśmy okazję podziwiać falujący brzuch w show zwanym tańcem brzucha – ciekawe zjawisko, chyba ciekawsze dla panów niż dla pań, ale z ciekawością śledziły ten wijący się brzuch obie płcie jak udało mi się zauważyć zarówno w Turcji jak i w Egipcie. Ponoć najlepsze tancerki tego typu są w Egipcie, z własnego doświadczenia dementuję. To, co kobitka wyprawiała ze swoim brzuchem w Turcji jest nie do podrobienia. W Egipcie zasadą jest, by tancerka miała zakryty brzuch przynajmniej cieniutką siateczką z materiału. A oprócz tego jest cała w czymś, co przypomina małe kastaniety, które brzęczą z każdym wykonywanym przez nią ruchem.